Wybrany w myśl omówionych zasad sposób realizacji celu daje tylko ogólny obraz struktury przyszłego działania w przedziale cizasu Tg - Tr (zob. tabl. 2). Nie uwzględnia natomiast jeszcze wymiaru czasowego i przestrzennego. Muszą być więc podjęte dalsze czynności, których wynikiem będzie zakończony w chwili Ts plan działania (zob. tabl. 1). Jedną z uniwersalnych zasad budowy planu jest podział całego procesu realizacji celu na węższe odcinki (według , wybranego sposobu realizacji), odcinków zaś na jeszcze 'węższe ogniwa procesu.-W przypaniku działań wie- lopodmiotowych podział musi być posunięty tak ¡daleko, aby wyodrębniał cele cząstkowe ¡lub etapowe dostosowane do możliwości jednego człowieka z uwzględnieniem jego kwalifikacji oraz charakterystyki środków i przedmiotów, jakimi ma on dysponować w założonych warunkach11. Generalną intencją obecnie omawianej zasady jest to, aby plan ¡opierał się na możliwie najwęższych ogniwach, a ogniwą^-te miały charakterystykę czasową i przestrzenną.
Następna zasada planowania zaleca" łączenie wyodrębnionych ogniw procesu w jedno zorganizowane działanie. Musi być więc ustalony między wyodrębnionymi ogniwami, tj. celami czynności lub celami poszczególnych wykonawców, pewien zwiąs oparty, na określonej zależności np. przyczynowo-skutkowej. P ' nadto należy wyznaczyć - na podstawie badań - terminy ró; poczęcia i zakończenia czynności w poszczególnych ogniwa'] d całego procesu. Nie może być między nimi przerw nie usasaf ndonych z punktu widzenia obranego sposobu realizacji ce* i jego założeń.
| |
|