Nauki o organizacji i zarządzaniu powstawały w szczególnie burzliwym stuleciu: dwóch wielkich wojen światowych i około dwustu konfliktów lokalnych, groźnych napięć między polityczno-militarnymi blokami państw, w okresie panowania różnych reżimów totalitarnych, lobby i mafii, a przecież ich przedmiot dotyczy właśnie zagadnień- dysponowania zasobami, kierowania ludźmi, zarządzania gospodarką
0 rządzenia państwem, a więc panowania, sprawowania władzy nad rzeczami i ludźmi. Z wielkim trudem zdobywały-te nauki miejsce w istniejących układach strukturalnych, w tym instytucjonalnej strukturze nauki i kształcenia, zabiegając o społeczne uznanie i poparcie, poszukując mecenasów, sponsorów i dowodząc w tym celu swej przydatności (zob. podrozdział 3.1 i aneks 1), przez co popadały w zależność od polityków i ekonomistów.
, że obstawali za rozbudową i umacnianiem aparatu państwowego, tworzeniem nowych resortów gospodarczych, a potem opowiadali się za „małym" zakresem funkcji państwa, łączeniem resortów i znów za ich wyodrębnieniem. Znamienne było także dla wielu „specjalistów" z zakresu organizacji i zarządzania uporczywe angażowanie się w doskonalenie, usprawnianie, uzdrawianie systemu społeczno-gospodarczego i politycznego, który nie miał szans na przeżycie. To co tu wypomniano nie dotyczy wyłącznie systemów zarządzania gospodarką
| |
|